تمام توانم را به کار برده بودم و دیگر تاب و توانی نداشتم. همان لحظه از هوش رفتم. به هوش که آمدم حدس زدم ساعت چهار یا پنج بعد از ظهر است. نمی دانم چرا؟ ولی گویی کسی به من گفت: اذان بگو! شروع کردم به اذان گفتن با همه وجود و تا آنجا که نا داشتم فریاد زدم.

چهار کیلومتر موانع وحشتناک، مثل بشکه های فوگاز، سیم خاردار تارعنکبوتی، سیم خاردار چادری و حلقوی، کانال آب، سنگرهای تی شکل و کمین دشمن که همه تیر تراش اجرا می کردند؛ سر راه نیروها بود و عبور را غیرممکن کرده بود.

شهید احمد کاظمی در عملیات والفجر مقدماتی: در مقابل دشمنی دارید می جنگید که از یک سیستم دانشگاهی و دانشکده نظامی برخوردار است. رزمی که شما امشب در منطقه ای به اجرا می گذارید، فردا روی تخته سیاه، کاغذ و قلم افسران و سربازان آن ها آموزش داده می شود.

هر وقت صدای بلندگوهای دشمن بلند می شد، بچه ها همگی، با آخرین رمقی که در وجودشان باقی مانده بود، هم صدا می شدند و تکبیر می گفتند.می دانی؟ من یکی تا زنده ام، صداهای در هم پیچیده دعوت به تسلیم بلندگوهای دشمن و تکبیرهایی را که از لب های قاچ، قاچ شده بچه های حنظله بیرون می آمد، فراموش نمی کنم.